به طورى كه ديديم على عليه السلام نخستين پيشواى معصوم و امام بر حق ما و نماينده خدا و جانشين بلا فصل حضرت ختمى مرتبت (ص) اولين نمازگزار اسلام است،آنهم شش سال قبل از بلوغ از اين رو مى بايد چنين انسان بى نظيرى،رابطه خاصى با نماز بزرگترين فريضه الهى،داشته باشد. على كه در قبله مسلمين متولد شده، و در نه سالگى و به عنوان اولين پيرو اسلام و براى نخستين بار در پشت سر پيغمبر خاتم نماز گزارده، به طور قطع بيش از هر مسلمان ديگرى، قدر نماز، نخستين فريضه الهى، را مى داند و به آن اهميت مى دهد. 
به طورى كه نوشته اند،حال على عليه السلام به هنگام نماز چنان بود كه در يكى از جنگها تيرى به پاى آن حضرت اصابت كرد و هر چه كردند نتوانستند آن را در آورند. چون خبر به پيغمبر دادند فرمود بگذاريد على مشغول نماز شود سپس تير را از پاى او در آوريد زيرا على (ع) در آن هنگام، چنان محو تماشاى جمال حق است كه كاملا از خود بى خود مى شود. چنين كردند و تير را از پاى على (ع) در آوردند و او متوجه نشد،و زمانى به خود آمد كه از نماز فراغت يافته بود،و آن گاه در خود احساس درد كرد.


موضوعات مرتبط: نماز در نظر علي (ع)

تاريخ : شنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۱ | 22:6 | نویسنده : الصّلاة |